Dobra drewutnia chroni opał przed deszczem i śniegiem, oddziela go od wilgotnej ziemi i pozwala powietrzu przepływać między polanami. Nie musi być szczelnie zabudowana ani duża. Powinna natomiast pomieścić potrzebny zapas, stać na stabilnym podłożu i umożliwiać wygodne dokładanie oraz wybieranie drewna. O jej trwałości decydują równie mocno dach, wentylacja, posadowienie i połączenia konstrukcyjne. Przed zakupem materiałów trzeba też sprawdzić, jak planowany obiekt zostanie zakwalifikowany w przepisach budowlanych.

Drewutnia: co powinna zapewniać i od czego zacząć planowanie

Drewutnia jest miejscem przechowywania i dosuszania opału, a nie zwykłym schowkiem ogrodowym. Świeżo rozłupane drewno zawiera wodę, którą musi stopniowo oddawać do otoczenia. Sam dach zapobiega bezpośredniemu moczeniu stosu, ale nie wystarczy, jeśli dolne polana leżą na ziemi albo powietrze nie może krążyć wokół drewna. Podwyższona, ażurowa podłoga i niepełne ściany pomagają połączyć ochronę przed deszczem z możliwością schnięcia. Dach powinien mieć spadek i odpowiedni okap, aby woda nie spływała wprost na opał. Stabilna rama musi bezpiecznie przenosić ciężar składowanego drewna, a nie tylko ciężar własny lekkiego zadaszenia. Wygodne dojście jest równie praktyczne jak dobra impregnacja: drewutnia stojąca daleko od używanego wejścia szybko staje się uciążliwa zimą.

Pierwszą decyzją jest wielkość zapasu, a nie wymiar gotowego modelu z katalogu. Innej pojemności potrzebuje osoba rozpalająca w kominku okazjonalnie, a innej gospodarstwo ogrzewające dom drewnem przez całą zimę. Trzeba ustalić, ile opału będzie leżało jednocześnie między dostawami oraz czy część przestrzeni ma służyć sezonowaniu kolejnej partii. Rzeczywista pojemność zależy od długości polan, głębokości rzędów, ich wysokości i sposobu układania. Długie szczapy mogą wymagać głębszej konstrukcji, a krótsze polana pozwalają wykorzystać inne proporcje. Jeżeli drewno przyjeżdża partiami, przydaje się podział na strefę zapasu suchego i strefę drewna świeżego. Taki układ zapobiega ciągłemu przekładaniu całego stosu przy każdej dostawie i ułatwia używanie najstarszej partii w pierwszej kolejności.

Przy szacowaniu miejsca pomocne jest rozróżnienie objętości przestrzeni na stos od ilości litego drewna. Jeśli wnęka na opał ma przykładowo 2 m szerokości, 0,8 m głębokości i 1,5 m użytecznej wysokości, tworzy 2,4 m³ przestrzeni na ułożone polana. Nie jest to 2,4 m³ litego surowca: w stosie pozostają puste przestrzenie, których udział zależy od kształtu i sposobu układania szczap. Ten przykład pomaga zaplanować wymiary, ale nie określa jeszcze rocznego zapotrzebowania na opał.

Wygląd drewutni można dopasować do elewacji domu lub ogrodzenia bez budowania pełnych ścian. Starannie rozmieszczone, ażurowe listwy porządkują widok stosu i pozostawiają prześwity wentylacyjne. Nawet prosta konstrukcja potrzebuje jednak stabilnego podparcia. Uniesienie podstawy nad ziemię ogranicza wilgoć, lecz na niestabilnym gruncie wymaga starannego rozłożenia podpór. Sama podsypka jest łatwiejsza do wykonania, ale gorzej chroni przed osiadaniem i wodą, jeśli drewno nie leży na odpowiednim ruszcie. O wyborze przesądzają warunki działki, ciężar opału i planowany czas użytkowania.

Jak wybrać miejsce na drewutnię

Dobry punkt na drewutnię pozwala wodzie odpłynąć, zapewnia przewiew i nie utrudnia codziennych czynności. Należy przyjrzeć się terenowi po większym deszczu: kałuże utrzymujące się przez długi czas wskazują, że samo zadaszenie stosu nie rozwiąże problemu wilgoci. Miejsce powinno umożliwiać stabilne podparcie słupów lub podstawy, bez niekontrolowanego osiadania. Przy spadku terenu trzeba zaplanować wyrównanie podpór lub odpowiednio dobrane posadowienie, zamiast opierać całą ramę na luźnych podkładkach. Korzystna jest przestrzeń, w której wiatr może owiewać stos, choć bardzo silne podmuchy zwiększają wymagania dotyczące kotwienia. Nasłonecznienie wspomaga osuszanie otoczenia, ale nie zastępuje cyrkulacji powietrza. Przy wyborze lokalizacji trzeba również sprawdzić dostęp dla taczki oraz miejsce rozładunku dostawy.

Bliskość domu ma dwie strony. Krótka droga od drewutni do wejścia lub pomieszczenia z kominkiem jest wygodna, szczególnie zimą, ale dosuwanie stosu bezpośrednio do ściany budynku może utrudniać wentylację oraz kontrolę stanu elewacji. Drewno nie powinno blokować odpływu wody ani dostępu do instalacji i elementów wymagających przeglądu. Ze względów bezpieczeństwa pożarowego trzeba też rozpatrzyć sąsiedztwo palenisk, urządzeń grzewczych i dróg ewakuacji. Przyścienna drewutnia może oszczędzić miejsce, lecz wymaga osobnego sprawdzenia mocowania, odprowadzenia wody i zgodności planowanego usytuowania z przepisami. Nie należy zakładać, że każda lekka konstrukcja może stać tuż przy granicy działki.

Rodzaj podłoża wpływa na posadowienie, ale nie wskazuje jednego fundamentu właściwego dla każdej drewutni. Na stabilnym, dobrze odwodnionym terenie wystarczające mogą być prawidłowo przygotowane punktowe podpory. Na podmokłym lub słabym gruncie potrzebna bywa indywidualna ocena. Bez danych o nośności, nachyleniu, obciążeniach i wymiarach nie można bezpiecznie wybrać sposobu posadowienia. W każdym wariancie trzeba pozostawić drożną przestrzeń pod rusztem i odprowadzić wodę spod konstrukcji. Ustawienie obiektu na miękkiej ziemi tylko dlatego, że ma lekki dach, jest błędem: ciężar pełnego stosu oraz nierównomierne osiadanie mogą wypaczyć ramę.

Z jakich elementów składa się trwała drewutnia

Najprostszą drewutnię tworzą podpory lub fundamenty, słupy i belki ramy, legary podłogi, ażurowe osłony oraz dach. Każdy element spełnia inne zadanie. Posadowienie utrzymuje obiekt nad wilgotnym gruntem, rama przenosi ciężar i obciążenia wiatrem, natomiast usztywnienia ograniczają przechylanie się konstrukcji. Legary i ruszt podpierają opał, a odstępy między deskami pomagają odprowadzić wilgoć. Krokwie i pokrycie dachu muszą skutecznie odprowadzać opady, również podczas zalegania śniegu. Łączniki oraz kotwy zapewniają współpracę tych części i chronią przed przesunięciem lub uniesieniem konstrukcji przy silnym wietrze. Pominięcie zastrzałów albo zakotwienia może być groźniejsze niż zastosowanie mniej dekoracyjnego materiału.

Drewno konstrukcyjne jest łatwe w obróbce i pozwala dopasować wygląd drewutni do ogrodu, ale wymaga ochrony przed długo utrzymującą się wilgocią. Stalowe elementy mogą być smukłe i sztywne, pod warunkiem odpowiedniego zabezpieczenia antykorozyjnego i poprawnego wykonania połączeń. Wariant mieszany, na przykład drewniana rama z metalowym pokryciem dachu, łączy prostotę wykonania z trwałą osłoną od opadów. Sam wybór drewna, stali czy blachy nie przesądza jednak o żywotności całości. Kontakt końców słupów z wodą, źle dobrane łączniki albo nieszczelne obróbki mogą przyspieszyć uszkodzenia nawet w konstrukcji z dobrych materiałów. Przy połączeniach różnych metali należy dodatkowo uwzględnić kompatybilność materiałową i zalecenia producentów łączników.

Podłoga powinna unosić opał ponad ziemię i pozostawiać przepływ powietrza od spodu. Wysokość prześwitu dobiera się do ukształtowania terenu, gromadzenia się wody, sposobu podparcia i możliwości czyszczenia przestrzeni pod rusztem. Konkretna liczba centymetrów podawana dla wentylowanych podłóg innych budynków nie jest automatyczną normą dla drewutni. Również przekrój słupów, grubość desek i rozstaw legarów wynikają z obciążenia oraz rozpiętości, a nie z samego wyglądu zadaszenia. Większa drewutnia lub ciężkie pokrycie może wymagać projektu bądź sprawdzenia przez osobę z odpowiednimi kompetencjami. Przekroje przedstawione w instrukcji małej wiaty nie zastępują oceny lokalnych obciążeń śniegiem i wiatrem.

Wentylacja i ochrona drewna: jak pogodzić oba cele

Drewno schnie, gdy może oddawać wilgoć do otaczającego powietrza. W szczelnej skrzyni i bardzo ciasno ułożonym stosie proces ten jest utrudniony, a długo utrzymująca się wilgoć sprzyja rozwojowi grzybów. Lepiej działa zadaszony układ z prześwitami w ścianach i przewiewnym rusztem. Rozłupane szczapy łatwiej tracą wilgoć niż całe wałki, ponieważ mają większą odsłoniętą powierzchnię. Nie należy układać drewna bezpośrednio na ziemi ani owijać całego stosu folią. Między rzędami można pozostawić odstęp ułatwiający przepływ powietrza, zachowując stabilne podparcie stosu. Taka drewutnia pozwala drewnu dosychać także po dostawie.

Otwarta forma nie oznacza, że drewno ma być narażone na zacinający deszcz ze wszystkich stron. Przy silnym zawiewaniu z jednego kierunku można częściowo osłonić właśnie tę ścianę, pozostawiając szczeliny i swobodną drogę przepływu powietrza. Na wilgotnej, zacienionej działce większy sens ma maksymalizacja przewiewu i odcięcie drewna od mokrego podłoża niż budowanie pełnych ścian. Tam, gdzie przeważa deszcz niesiony wiatrem, pomagają szerszy okap i dobrze ustawiona osłona boczna. Dach powinien mieć spadek oraz odprowadzać wodę poza podstawę drewutni; w przeciwnym razie krople spadające przy ścianach mogą stale moczyć dolne rzędy. Stopień zabudowania trzeba więc dobierać do rzeczywistej ekspozycji, a nie do przekonania, że im mniej widać stos, tym jest lepiej chroniony.

Sposób układania wpływa także na korzystanie z opału. Jeśli świeże szczapy trafiają przed wysuszone, bez podziału na partie, łatwo zacząć palić drewnem, które nie osiągnęło odpowiedniej wilgotności. Przydatna jest rotacja: nową dostawę umieszcza się w przeznaczonej dla niej strefie, a drewno przeznaczone do bieżącego palenia pozostaje łatwo dostępne. Czas sezonowania różni się zależnie od gatunku, wielkości polan i warunków, dlatego nie należy utożsamiać liczby miesięcy z gwarancją gotowości drewna. Pomocny jest pomiar wilgotności właściwym miernikiem na świeżo odsłoniętej powierzchni polana. Trzymanie mokrego opału w zamkniętej komórce nie przyspieszy procesu tylko dlatego, że jest tam cieplej.

Warianty drewutni i kryteria ich wyboru

Wolnostojąca drewutnia daje dużą swobodę wyboru miejsca i umożliwia wentylację z kilku stron. Sprawdza się tam, gdzie trzeba pomieścić większy zapas albo rozdzielić partie drewna na osobne segmenty. Jej wadą są samodzielne wymagania dotyczące posadowienia, usztywnienia i kotwienia, ponieważ nie można zakładać, że budynek obok przejmie część obciążeń. Drewutnia przyścienna oszczędza przestrzeń i pozwala ograniczyć długość dojścia, ale powinna zachować odstęp umożliwiający kontrolę ściany i przepływ powietrza. Połączenie z budynkiem wymaga szczególnej uwagi przy mocowaniach, obróbkach i odprowadzaniu deszczówki. Nie jest to zatem tylko wybór między małą a dużą konstrukcją: różni się sposób rozwiązywania wilgoci i stabilności.

Wariant	Największa korzyść	Co trzeba sprawdzić
Wolnostojący	Swoboda lokalizacji i dostęp z kilku stron	Posadowienie, usztywnienia i kotwienie
Przyścienny	Oszczędność miejsca i krótka droga po opał	Przewiew przy ścianie, mocowania, odpływ wody
Gotowy moduł	Szybki montaż i przewidywalny wygląd	Pojemność, nośność, zakotwienie i trwałość materiałów
Budowany na zamówienie	Dopasowanie do nietypowej przestrzeni i wymiaru polan	Projekt połączeń, jakość wykonania, koszt robocizny

Można również wybierać między drewutnią otwartą, częściowo osłoniętą i zamkniętym schowkiem, choć ten ostatni zwykle słabo nadaje się do sezonowania wilgotnego opału bez skutecznej wentylacji. Gotowy moduł skraca montaż i ułatwia ocenę wyglądu przed zakupem, ale konieczne jest sprawdzenie jego rzeczywistej pojemności, materiałów i sposobu zakotwienia. Budowa samodzielna pozwala lepiej wykorzystać niestandardowy fragment działki i dobrać szczegóły pod konkretne polana. Wymaga za to poprawnego projektu połączeń oraz czasu na przygotowanie podłoża i wykończenie. Wariant najtańszy na etapie zakupu może się okazać kosztowny po kilku sezonach, jeżeli jego słupy stoją w wodzie albo dach wymaga szybkiej wymiany. Wygoda i trwałość powinny więc ważyć w decyzji więcej niż sam rodzaj okładziny.

Jak przebiega budowa drewutni od przygotowania miejsca do wykończenia

Prace zaczyna się od ustalenia lokalizacji, funkcji i wymiarów, a także sprawdzenia wymaganych formalności. Następnie usuwa się roślinność i luźny materiał w miejscach podpór, przygotowuje odpływ wody oraz wyznacza obrys. Po wykonaniu właściwego posadowienia trzeba skontrolować poziom i wzajemne położenie punktów podparcia. Kolejnym etapem jest montaż słupów, belek, zastrzałów i kotew, przy stałym sprawdzaniu pionów oraz geometrii ramy. Dopiero stabilna konstrukcja powinna otrzymać podłogę lub ruszt dostosowany do ciężaru opału. Osłony boczne montuje się tak, aby nie zamknęły drogi przepływu powietrza. Na końcu wykonuje się krokwie, pokrycie, okap i zabezpieczenia krawędzi, po czym sprawdza się, czy dach odprowadza wodę poza miejsce składowania.

Kolejność montażu może się różnić zależnie od konstrukcji, ale kontroli nie wolno pomijać. Przed załadowaniem drewna trzeba ocenić sztywność ramy, stabilność podpór, łączniki, kotwienie oraz nośność rusztu. Trzeba również sprawdzić prześwit wentylacyjny, odpływ wody i spadek dachu. Na trudnym gruncie lub przy dużym obiekcie posadowienie i kotwienie wymagają indywidualnej weryfikacji. Instrukcja montażu nie zastępuje obliczeń konstrukcyjnych. Wyraźne chybotanie, przechył albo odkształcenie to powód, by nie obciążać konstrukcji do czasu usunięcia przyczyny.

Najczęstsze błędy, ograniczenia i sytuacje wymagające konsultacji

Błędy, które na początku wydają się drobne, często ujawniają się dopiero po pierwszej zimie. Drewno położone na ziemi nasiąka od spodu, pełne ściany ograniczają wysychanie, a zbyt mały okap nie chroni dolnych rzędów podczas deszczu. Brak spadku dachu może prowadzić do zalegania wody i przeciążania pokrycia, natomiast słabo zakotwiona rama jest podatna na działanie wiatru. Kłopoty może też sprawić niedostatecznie sztywny ruszt, którego ugięcie rośnie wraz z ilością ułożonego opału. Użytkowanie najlepiej rozpocząć dopiero po sprawdzeniu połączeń, stabilności i odpływu wody. Nie należy poprawiać zauważonych odkształceń przez dokładanie kolejnego ciężaru lub przypadkowych podpórek.

O formalnościach decydują rzeczywiste cechy drewutni, nie sama nazwa. Otwarta konstrukcja może odpowiadać kwalifikacji wiaty, a bardziej zabudowany obiekt — budynku gospodarczego; znaczenie mają też funkcja i sposób wykonania. Prawo budowlane przewiduje różne zwolnienia i tryby zgłoszenia. Przykładowo dla wiat do 50 m² na działce z budynkiem mieszkalnym albo przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe ustawa określa możliwość budowy bez pozwolenia i zgłoszenia, z dodatkowym limitem liczby takich obiektów. Inny przepis dotyczy między innymi wolno stojących wiat do 35 m², dla których w określonych warunkach potrzebne jest zgłoszenie. Zastosowanie konkretnego wyjątku zależy od spełnienia wszystkich jego przesłanek i aktualnego stanu prawnego. Odległości od granicy trzeba ustalać według kwalifikacji obiektu, wymiarów i odpowiednich przepisów technicznych; nie wolno mechanicznie przenosić zasad dla budynku na każdą wiatę. Trzeba też uwzględnić plan miejscowy lub inne wymagane rozstrzygnięcia, a przy składowaniu opału — bezpieczeństwo pożarowe. Wątpliwości najlepiej wyjaśnić przed rozpoczęciem robót z właściwym organem na podstawie rysunku, wymiarów i opisu funkcji obiektu.

Odrębnej oceny wymagają także obiekty na terenach zabytkowych i inwestycje objęte szczególnymi ograniczeniami. Nawet gdy dane roboty korzystają ze zwolnienia z pozwolenia i zgłoszenia, nie zwalnia to z przestrzegania właściwych przepisów odrębnych i zasad zagospodarowania terenu. Przy granicy nie wystarczy zmierzyć odległości od słupka: znaczenie mogą mieć także ściany, zadaszenie, wystające okapy i przeznaczenie obiektu.

Konsultacji wymagają zwłaszcza niestabilne lub podmokłe grunty, duża rozpiętość dachu, ciężkie pokrycie i miejsca narażone na silny wiatr. Dodatkowej ostrożności wymaga drewutnia blisko granicy nieruchomości albo bezpośrednio przy budynku. W takich przypadkach osoba z odpowiednimi kompetencjami może ocenić posadowienie, sztywność i obciążenia, a właściwy organ pomoże ustalić tryb formalny na podstawie konkretnego opisu inwestycji. Nie należy przenosić przekrojów z projektu małej, osłoniętej wiaty na znacznie większą konstrukcję. Jeśli już w trakcie montażu podstawa osiada lub rama traci geometrię, prace trzeba przerwać i usunąć przyczynę, zanim zamontuje się dach i ułoży opał.

Koszt drewutni i jej utrzymanie w czasie

Koszt drewutni obejmuje znacznie więcej niż deski na ściany i blachę na dach. Trzeba uwzględnić przygotowanie oraz ewentualne odwodnienie terenu, podpory lub fundamenty, drewno konstrukcyjne, łączniki, kotwy, pokrycie, zabezpieczenia materiałów, transport i pracę. Przy samodzielnej budowie dochodzi czas oraz niekiedy zakup lub wynajem narzędzi, a przy gotowym zestawie koszty dostawy, montażu i odpowiedniego przygotowania podłoża. Większa pojemność nie zawsze oznacza proporcjonalny wzrost ceny, ponieważ rozbudowana konstrukcja może potrzebować mocniejszych podpór i usztywnień. Z kolei połączenie drewutni ze schowkiem na narzędzia zwiększa wymagania co do ścian, zamknięcia i zabezpieczenia zawartości. Bez wymiarów, wybranych materiałów i lokalnych cen nie można uczciwie wskazać jednej sumy odpowiadającej wszystkim inwestycjom.

Najrozsądniej oszczędzać na prostocie bryły i ograniczeniu zbędnych elementów dekoracyjnych, a nie na posadowieniu, kotwach czy dachu. Częściowo otwarte ściany mogą być jednocześnie tańsze i korzystniejsze dla schnięcia drewna niż pełna zabudowa. Własna praca obniża wydatek na wykonawcę, ale ma sens tylko wtedy, gdy montaż można przeprowadzić poprawnie. Przy trudnym gruncie albo dużej rozpiętości fachowa konsultacja może okazać się tańsza niż późniejsza naprawa. Zestawiając oferty, trzeba porównywać kompletny zakres, a nie samą cenę drewnianego stelaża.

Utrzymanie drewutni sprowadza się do regularnych oględzin i reakcji na rzeczywiste zużycie. Po silnym wietrze i zimie należy skontrolować zakotwienie, łączniki, odkształcenia oraz stan pokrycia dachowego. Okresowo trzeba usunąć liście blokujące odpływ wody i sprawdzić, czy grunt pod podłogą nie gromadzi wilgoci. Najwięcej uwagi wymagają dolne elementy drewniane, szczególnie gdy są narażone na bryzgi wody. Powłoki ochronne odnawia się, gdy tracą ciągłość i przestają zabezpieczać materiał, a nie wyłącznie według sztywnego kalendarza. Naprawa niewielkiej nieszczelności dachu na początku zwykle zapobiega większym szkodom w przechowywanym opale i konstrukcji.

Od czego zależy ostateczna ocena planowanej drewutni

Wybór drewutni warto przeprowadzić od funkcji do szczegółów wykonania. Najpierw trzeba określić zapas drewna potrzebny między dostawami, długość polan i sposób rozdzielenia partii świeżej od suchej. Następnie sprawdzić, czy wybrane miejsce ma stabilne podłoże, odprowadza wodę, zapewnia przewiew i daje wygodny dostęp. Dopiero potem należy dobrać wariant przyścienny lub wolnostojący, zakres osłon, podłogę, dach i materiały. Właściwe posadowienie, nośność oraz kotwienie muszą odpowiadać skali konstrukcji i warunkom lokalnym. Ostatni krok to sprawdzenie formalności oraz kosztu całego przedsięwzięcia, łącznie z późniejszą konserwacją. Konstrukcja spełnia swoje zadanie dopiero wtedy, gdy wszystkie te warunki da się pogodzić bez ryzykownego kompromisu.

Przy małej ilości opału i ograniczonym budżecie można rozważyć prosty, niski moduł z przewiewnymi bokami. Dla dużego zapasu większą wygodę może dać drewutnia podzielona na segmenty, umożliwiająca rotację drewna. Osoba oczekująca szybkiego montażu może wybrać zestaw gotowy, ale powinna sprawdzić jego kotwienie i rzeczywistą pojemność, zanim oceni cenę. Jeśli priorytetem jest estetyka, lepiej dopracować proporcje i jakość detali niż szczelnie obudowywać polana. Na trudnym gruncie albo w miejscu o dużej ekspozycji na wiatr trzeba natomiast podnieść rangę posadowienia i bezpieczeństwa, nawet kosztem wyglądu czy początkowych wydatków. Bez danych o działce, konstrukcji i ilości opału nie ma jednego poprawnego zestawu wymiarów ani gotowego kosztorysu.

Drewutnia – najczęstsze pytania

Czy drewutnia musi mieć fundament?

Nie istnieje jeden fundament właściwy dla wszystkich drewutni. Konstrukcja potrzebuje stabilnego podparcia, a rodzaj posadowienia zależy od gruntu, gabarytów, obciążeń i zakotwienia.

Czy drewutnię można całkowicie zamknąć ścianami?

Szczelne ściany mogą zatrzymywać wilgotne powietrze i utrudniać sezonowanie opału. Jeżeli obiekt wymaga mocniejszej osłony przed deszczem, należy zapewnić skuteczny przewiew.

Czy drewutnia przy domu musi być odsunięta od elewacji?

Trzeba zapewnić możliwość wentylacji, kontroli ściany oraz prawidłowego odprowadzenia wody. Dokładne usytuowanie i zasady formalne zależą od konstrukcji i lokalizacji.

Czy każdą małą drewutnię można zbudować bez zgłoszenia?

Nie. O obowiązkach decyduje zakwalifikowanie konstrukcji, powierzchnia, liczba obiektów i przeznaczenie działki. Przed budową należy sprawdzić aktualne przepisy i warunki danego miejsca.

Jak układać drewno do sezonowania?

Rozłupane polana układa się stabilnie pod dachem, na podwyższonym ruszcie i z dostępem powietrza. Nie należy szczelnie owijać stosu folią ani opierać dolnych szczap bezpośrednio na ziemi.

Co jest ważniejsze: dach czy ażurowe ściany?

Oba rozwiązania pełnią inne funkcje. Dach i okap ograniczają opady, natomiast prześwity w ścianach i podłodze umożliwiają oddawanie wilgoci przez drewno.

Jak często kontrolować stan drewutni?

Kontrolę trzeba przeprowadzać okresowo oraz po silnym wietrze i obfitych opadach śniegu. Sprawdza się zwłaszcza połączenia, kotwy, podpory, dach, odpływ wody i stan dolnych elementów.